Skocz do zawartości

Rein

Użytkownik
  • Liczba zawartości

    5
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

Reputacja

21 Neutralny

2 obserwujących

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

  1. W Święty Gaju unosi się kamienny krąg, który symbolizuje obecność prastarego kurhanu. To tam teraz chowani są zmarli, gdzie pod pieczą szamanów i wieszcza mogą zaznać wiecznego odpoczynku. Nie istnieje osoba, która chociażby przez krótką chwilę nie doświadczyła enigmatycznych szeptów tego miejsca. Władca Undabaru spoza linii Ahearna. Cenił dobro swego ludu ponad wszystko. Siostra jarla Varyana. Harda w swych przekonaniach do samego końca.
  2. Rein

    Grafika GimpFathera

    Pomimo mojego ogólnego przekonania, że gothicowe rendery są paskudne, a "sztuka" z ich pomocą robiona to śmiech na sali, to twoje prace są w jakiś sposób wyjątkowe. 🙈🙉
  3. Lista najznamienitszych nordmarskich bohaterów. Niewiele można znaleźć na ich temat faktycznych informacji, krąży jednak wiele plotek i legend, które chętnie są rozpowiadane przez ludność. Nordmar Akascha – prastary wojownik znany nawet najmłodszym. Powiadają, że przybył z krainy odmiennej od Nordmaru, z krainy gdzie zamiast śnieżnych zasp i wysokich gór królują wydmy, gorące piaski, i oazy. Przywędrował właśnie z Varantu dzierżąc ze sobą pierścień Adanosa. W Nordmarze objawił mu się Innos, co poskutkowało założeniem Klanu Ognia – jedynego klanu, który tak zawierzył bogu. Podczas bitew wojownicy mordują z okrzykiem Akaschy na ustach kąpiąc się w krwi wrogów i wypisując nią jego imię. Ejnar – łowca z Klanu Ognia. Z pewnością słyszał o nim każdy myśliwy. Najstarsze świadectwa głoszą, że zginął w bohaterskiej bitwie z orkami, a przed śmiercią zdołał uśmiercić jeszcze trzydziestu napastników. To jemu tropiciele oddają swą cięciwe podczas polowań, by prowadził ich strzały i przywiódł pomyślność. Największą popularnością cieszy się wśród łowców właśnie Klanu Ognia. Angir – kowal z Klanu Młota zwany Żelazną Pięścią. Nordmarscy rzemieśnicy wierzą, że to on był pierwszym wytapiaczem rudy. Dodaje krzepy mistrzom rzemiosła, prowadzi ruchy kowalskich młotów i dba o żar w piecach. Snorre – pochodzący z Klanu Wilka myśliwy. Podczas gdy łowcy z Klanu Ognia polują w imieniu Ejnara, bardziej konserwatywni nordmarscy tropiciele łowią zwierzynę z błogosławieństwem Snorra. Berek – szanowany wojownik z Klanu Ognia. Znany był ze swojej agresji i porywczego podejścia do życia. Na jego cześć powstała zabawa w gonianego potocznie zwana "berek". Wzięło się to stąd, że podczas bitwy wręcz odbijał się od wroga do wroga tnąc łby, oznaczając kolejne ciała ciosem swego topora. Baldar – kolejny z wielkich wojowników. Ponoć pałał szczególną nienawiścią do orków. Undabar Ahearn - założyciel Undabaru. On poprowadził mężnych wojów z mroźnej krainy Nordmar aż do ciepłych wysp Archipelagu Wschodniego. Uznawany jest za najbliższego doradcę każdego z jarlów, który nawiedza zwierzchników Undabaru w chwilach trwogi. Za życia uznany był za wybrańca przodków, silnie uduchowionego wojownika, którego kontakt z przodkami dorównywał nawet wieszczom. Eyvar - krzepki kopacz undabarski. Znał góry jak własną kieszeń, był prawdziwym wirtuozem wśród przewodników niezbadanych jaskiń. Doczekał się również miana Stalagnat, bo właśnie jak on potrafił utrzymać sklepienie jaskini nad nieustraszonymi kopaczami Undabaru. To jego imię pojawia się na ustach każdego z kopaczy, gdyż to właśnie hart ducha Eyvara dodaje teraz pokrzepienia młodym, jak i starym górnikom. Ion - pierwszy z wieszczy Undabaru. Oczy miał mlecznobiałe, co może świadczyć o jego ślepocie, lecz powiadają, że widział więcej niż najbardziej spostrzegawczy ze zwiadowców. Uwielbiał samotność, powiadają jednak, że tak naprawdę nie był samotny. Według wioskowych plotek komunikował się z duchami przodków, to od nich czerpał inspiracje i rady, którymi potem dzielił się ze społecznością. Mówi się, że jedynie wieszcz potrafi wyczuć jego obecność, a jego dłoń spoczywa na ramieniu każdego kolejnego pasterza dusz. Solveig - przez wszystkich zwana była Opiekunką. Przysadzista kobieta, która nie bała się chwycić za tarczę i stanąć w pierwszym szeregu podczas wymarszów, czy obrony. W czasie pokoju była kochającą matką i wyśmienitą gospodynią. Jej miano chętnie wspominane jest w gospodach, ale też przez dowódców, którzy życzą swoim wojom jej opieki podczas najtrudniejszych chwil. Jej życie pokazuje, że macierzyństwo potrafi prawdziwie zahartować człowieka.
  4. Rein

    Kult Przodków

    Kult Przodków Przed laty pierwsi undabarczycy osiedlili te ziemie. Był to lud mężnych wojów, zręcznych myśliwych, krzepkich kowali i bystrych mistyków. Podczas gdy okoliczna ludność trzymała się klasycznych, boskich wyznań, ci przywiedli ze sobą kult przodków. Świadomi wpływu bogów, postanowiliśmy rozmawiać z przodkami prosząc o opiekę, radę, czy mądrość. Przodkowie to nie bogowie; nie zsyłają magii, nie wznoszą gór, a co najważniejsze – nie są pogrążeni w pysze. Duchy minionych pokoleń nieczęsto odpowiadają na nasze wezwanie, gdy jednak to robią, wybierają za rozmówców persony wielce uduchowione. Należy wszak pamiętać, że zawsze słuchają. Pochówek Ceremonia pochówku, a co za tym idzie – śmierć, jest jednym z najważniejszych i najbardziej podniosłych dla nas wydarzeń. Prowadzą ją zwykle osoby najbardziej uduchowione. Ciało zmarłego umieszczane jest na kamiennym ołtarzu. Pomocnicy mistrza ceremonii dekorują ciało – składają symboliczny przedmiot, mocno związany z nieboszczykiem. Bliscy składają kwiaty, jadło, alkohol, cokolwiek uznają za przydatne odmienionej duszy. Po tym, na specjalnych noszach zmarły przenoszony jest do przygotowanej wcześniej jaskini, gdzie na jego ciało czeka rozkopane miejsce. Przykrywany jest kamieniami, rzeczami go upamiętniającymi i kamieniem wcześniej przygotowanym przez mistrza ceremonii. Po pochówku odbywa się bogata uczta upamiętniająca przejście towarzysza w zaświaty. Grobowce Godny pochówek, to dla nas świętość. Za grobowce najczęściej służą nam specjalnie przygotowane jaskinie. Jedna jaskinia to zwykle miejsce spoczynku jednej rodziny, jednego klanu, albo dowódcy otoczonego swym martwym wojskiem. Zmarła osoba posiada swój kamień, które nazywamy kamieniami przodków. Legendy głoszą, że kamienie najznamienitszych wojowników i bohaterów posiadają prastare moce. Wejście do jaskini spoczynku udekorowane jest najczęściej tarczą z symbolem klanu, która wisi nad drewnianym portalem złożonym z grubych bali. Wewnątrz znajdują się jeszcze grubsze bale drewna służące za filary całej jaskini. Miejscami ułożone są kupy kamieni z gdzieniegdzie powbijanymi pochodniami. Są to miejsca spoczynku przodków. Główna sala grobowca jest najbogatsza w swoich dekoracjach. W najbogatszych kryptach postawione są kamienne półkręgi z kamiennym tronem, pod którym złożone są przedmioty najbliższe zmarłemu. To w tym pomieszczeniu spoczywa głowa klanu, najbliżsi i najznamienitsi.
  5. Rein

    ✅ NOMADA

    Jakieś to takie nijakie i chaotycznie opisane. Wydaje mi się, że trochę za mały rozmach jak na oficjalną organizację. Takie jest moje zdanie. 🙈🙉
×
×
  • Dodaj nową pozycję...