Skocz do zawartości
Jaskier

Bestiariusz

Recommended Posts

Zwierzęta

 

NUg0WqS.png

Szczur Olbrzymi

Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity


Olbrzymi szczur to padlinożerny gryzoń cechujący się wysoką odpornością na wszelakie trucizny czy choroby, samemu będąc ich nośnikiem. Sprawia to, że bliski kontakt z tym zwierzęciem może zakończyć się śmiercią. Osobniki tego gatunku spotkać można często w okolicach jaskiń czy też na podmokłych terenach. Żyje w niewielkich grupach liczących maksymalnie do sześciu osobników. Jego ciało pokryte jest krótką sierścią brązowego koloru, co stanowi idealne legowisko dla pcheł czy innego robactwa. Szybko rezygnują z pościgu za ofiarą, jeśli tylko dostrzegą łatwiejszy cel. Istnieje wiele gatunków szczurów, choćby bagienne czy pustynne.


yindLVt.png

Kretoszczur
Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity


Kretoszczur to małe, nieowłosione zwierze koloru czerwonego, występujące powszechnie w kolonii, choć jego populacja ostatnimi czasami zmalała. Jest głównym celem dla myśliwych, obok ścierwojada oczywiście. Poluje się na niego wyłącznie dla mięsa, które swoją drogą dobrze przygotowane jest bardzo pożywne. Zwierze wygląda na groźne, choć dla większości nie powinno stanowić wyzwania. Wyposażony jest w szereg ostrych zębów służących mu do obrony przed drapieżnikami. Sam żywi się drobnymi bezkręgowcami znajdowanymi w ziemi. Jego głowa bezpośrednio łączy się z masywnym tułowiem. Przydatny dla zwierzęcia podczas kopania jest wielki pazur położony na przednich kończynach.


mBIyNXT.png

Ścierwojad

Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity


Duży, wszystkożerny ptak-nielot żyjący w stadach do siedmiu osobników. Na szczęście łatwo odciągnąć jednego osobnika od reszty gromady, czyniąc te zwierze łatwym celem dla niejednego myśliwego. Zazwyczaj poluje się na nie w celach spożywczych. Można je pokonać bez draśnięcia przy odrobinie szczęścia i nie, nie chodzi tutaj o jakąkolwiek broń dystansową. Stosując technikę uderzenia za uderzeniem nie powinien on sprawiać większego zagrożenia. Większość czasu spędza na przekopywaniu ziemi swoimi dużymi pazurami w poszukiwaniu pokarmu. Znane są dwie odmiany tych zwierząt - ścierwojad zwyczajny powszechnie występujący w kolonii, który pozbawiony jest upierzenia, z grzbietu wystają mu guzy kostne które odgrywają istotną rolę w odstraszaniu i obronie przed groźniejszymi bestiami. Druga odmiana tego ptaka to ścierwojad preriowy, cechujący się zielonym ubarwieniem, a także dodatkowymi kolcami na grzbiecie i głowie.


zs8wKDH.png

Wilk
Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity


Wilk to pospolity drapieżnik żyjący zazwyczaj w watahach liczących do ośmiu osobników. Cechuje się dużą inteligencją stadną, toteż bardzo trudno odciągnąć jednego osobnika niezauważalnie. Początkujący myśliwi często mają z tym problem. Zwierzęta te są zwinne i szybkie, potrafią unikać ciosów. W walce sam na sam najbardziej skuteczne jest kontrowanie ataków szybkimi cięciami. Wilki to częsty cel dla myśliwych. Dobrze wyprawiona wilcza skóra kosztuje nie małą sumkę. Nie jest może zbytnio wytrzymała, co sprawia że wykorzystuje się ją do tworzenia zwykłych ubrań dla obywateli miasta. Istnieje jeszcze jedna odmiana wilka, a mianowicie wilk lodowy, który żyje na zimnych obszarach typu Nordmar.


RNoNyh9.png

Dzik
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: pospolity


Dzik to typowa dla nieco bardziej doświadczonych myśliwych zwierzyna łowna. Żyje w małych grupach liczących maksymalnie do trzech osobników. Zwierzę to bardzo lubi towarzystwo wilków, toteż często można spotkać ich razem. Ciało dzika, a raczej jego skóra pokryta jest czarną szczeciną. Jego główną bronią są wielkie szable, które warte są całkiem sporo pieniędzy. Z łatwością może przebić ciało, gdy to nie jest zakryte jakimś pancerzem. Niechętnie atakują ludzi. Ruszają dopiero po ostrzegawczym chrumknięciu, odpychając ofiarę za każdym razem. Żywią się przede wszystkim runem leśnym, różnorakim robactwem i padliną.


11YrTyR.png

Bagienny szczur
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: pospolity


Jeden z gatunków olbrzymiego szczura. Tak jak jego krewniak jest wolny, porusza się na swoich krótkich łapach, lecz nieco niebezpieczniejszy. Atakuje tak samo - za pomocą ostrych zębów. Do złudzenia przypomina kretoszczura, jedyne co go różni to długie kolce wystające z grzbietu, oraz kolor ciała - w tym przypadku jasno brązowy z elementami zielonego. Zamieszkuje różne podmokłe, wilgotne i mgliste obszary.


0noMNh7.png

Ogar
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: bardzo rzadki


Zwierzę to z pozoru przypomina wychudzonego cieniostwora. Zazwyczaj wiedzie samotne życie, choć odnotowano również przypadki, kiedy spotykano je w grupach składających się z nawet trzech osobników. Jest dosyć silny, jednakże podatny jest na różnego rodzaju bronie dystansowe, czy też zaklęcia. Za szybkość zwierzęcia odpowiadają tylne kończyny, dzięki którym skacze na dosyć duże odległości. Po kilku-kilkunastu sekundach od zobaczenia ofiary jest już przy niej. Atakuje przednimi kończynami zakończonymi niezbyt ostrymi pazurami. Występują jedynie na wyspie Khorinis oraz na kilku wyspach archipelagu wschodniego.


FZSud3j.png

Warg
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: rzadki


Niezwykle niebezpieczna kreatura, która wyglądem przypomina zwykłego wilka, lecz pozory mylą. Jego skóra ma znacznie ciemniejszy odcień, zaś oczy czerwony, wręcz krwisty kolor. Mięśnie tej bestii są niezwykle dobrze rozwinięte, co sprawia, że ucieczka przed tym zwierzęciem wymaga nie lada szybkości. Wargi są hodowane i specjalnie trenowane przez orków. Często ich watahy spotkać można w okolicy tych kreatur. Dzikie wargi żyją w odosobnieniu i ich stado jest znacznie mniejsze niż w przypadku oswojonych. Niewielu myśliwych poluje na to zwierzę. Bardzo trudno odciągnąć jednego osobnika od stada jak w przypadku wilka, a walka z chociażby dwoma osobnikami to pewna śmierć. Ich skóra jest bardzo odporna, lekka i elastyczna, toteż idealnie komponuje się z innymi materiałami, tworząc idealną zbroję dla wielu tropicieli.


vvgaukE.png

Cieniostwór
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: bardzo rzadki


Cieniostwory to jedne z najniebezpieczniejszych bestii jakie można napotkać na świecie. Wartość trofeum z tejże bestii czyni ją interesującym celem dla wprawnych myśliwych.  Ich główną bronią jest róg, który swoją wielkością i szybkością sprawia, że zwierzę jest tak niebezpieczne. Ciało zwierzęcia pokryte jest grubą, czarną skórą. Ponadto posiadają bardzo dobrze rozwinięte kończyny, zakończone ostrymi i długimi pazurami. Żywią się mięsem upolowanych leśnych zwierząt typu ścierwojad. Zwykle cieniostwory oznaczają swoje terytorium zmasakrowanymi pozostałościami swych ofiar. Krwawe ślady nierzadko wiodą do ich legowiska, które zazwyczaj tworzą w ciemnych jaskiniach, gdyż zwierzęta te nienawidzą światła. Ich rzadkość wynika z długiego okresu dojrzewania młodych, które bardzo rzadko przeżywają dłużej niż rok.


Humanoidy


HCdhIbF.png

Goblin
Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity


Niewysoki, niezbyt groźny ale za to bardzo złośliwy stwór występujący powszechnie na całym świecie. Żyją w stadach liczących do tuzina osobników, często z innymi humanoidami. Gobliny są bardzo zwinne i szybkie, a także i inteligentne. Potrafią posługiwać się lekką bronią czy samodzielnie rozpalić ognisko. Nie polują na zwierzynę. Zazwyczaj żywią się tym co znajdą bądź ukradną. Zwykły goblin to najsłabsza i najbardziej pospolita odmiana. Jego ciało jest koloru zielonego. Myśliwi często polują na to zwierze, bowiem nie jest dużym zagrożeniem a przedmioty znajdywane przy ciele są co najmniej interesujące.

 

usytLtx.png

Czarny goblin

Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: umiarkowany

 

Nieco silniejsza odmiana zwykłego goblina. Wizualnie różni go tylko ciemniejszy kolor. Jest zwinniejszy i sprytniejszy. Podczas walki bardzo szybko biega wokół przeciwnika i uderza zdobytą przez siebie bronią. Zazwyczaj atakuje w grupach z zwykłymi goblinami. Pod względem zachowania wykazuje podobne cechy do swojego młodszego brata z rodziny goblinoidów.


KPmjQaw.png

Gobliński wojownik
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: rzadki


Jest to najsilniejsza odmiana goblina. Walczy najczęściej zardzewiałym toporem bądź też zardzewiałym mieczem. Są niezwykle rzadkim widokiem na archipelagu, jednak gdy się je już napotka to zazwyczaj w grupie liczącej do trzech osobników. Osobniki walczące toporem mają twarze zakryte maskami. Są ubrani w żelazną kolczugę, która zapewnia im dobrą ochronę. Dodatkową ich cechą jest jest podwyższona inteligencja, co często czyni ich liderami wśród innych goblinoidów.


8FHey5r.png

Harpia
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: rzadki


Ta istota rozumna nazywana jest czasem latającą wiedźmą, gdyż przypomina paskudną kobietę ze skrzydłami. Napotkać się można na nią przeważnie w opuszczonych, zrujnowanych budynkach okrytych złą sławą. Stworzenie to jest niebezpieczne i zaskakująco odporne, aczkolwiek pióra harpii łatwo zajmują się płomieniami, co czyni ogień skuteczną bronią przeciwko tym istotom. Walczy w grupach liczących nawet do pięciu osobników. Atakują swymi szponami z powietrza, nabierając przy tym rozpędu, dzięki czemu siła uderzenia wrasta kilkukrotnie. Przed wykonaniem ciosu wydaje z siebie nieprzyjemny dla uszu okrzyk. Myśliwi rzadko polują na to stworzenie, gdyż trofea pozyskiwane z niego nie są zbyt drogie, i nie mają zastosowania w praktycznie żadnej dziedzinie. Najniebezpieczniejsza odmiana tego stworzenia występuje na wyspach południowych.


BSxTg3q.png

Troll

Stopień zagrożenia: bardzo wysoki
Występowanie: bardzo rzadki


Ogromny, wytrzymały i niebezpieczny stwór. Jedna z najniebezpieczniejszych i wymagających bestii. Atakuje używając znacznie większych i bardziej rozwiniętych dwóch kończyn przednich, na których swoją drogą opiera znaczną część masy swojego ciała, kiedy stoi, czy też porusza się. Przy trafieniu potencjalna ofiara jest w stanie odlecieć na bardzo daleki dystans, co często powoduje złamania otwarte. Ciało tego zwierzęcia pokryte jest brązową, niezwykle twardą skórą odporną na pociski, co sprawia, że jest ona bardzo wartościowa, gdyż stanowi idealny materiał na wytrzymałą zbroję. Trolle przeważnie żyją w górach czy też na otwartych terenach, gdyż potrzebują dużo miejsca do życia. Najbardziej niebezpieczna odmiana tego stworzenia występuje na wyspach południowych. Są znacznie szybsze i potrafią rzucać dużymi kamieniami.


7mEAWCv.png

Czarny troll

Stopień zagrożenia: śmiertelny
Występowanie: mityczny


Jedna z odmian zwykłego trolla. Czarny troll jest nieco wyższy i silniejszy, posiada długie, wąskie uszy, oraz - jak w przypadku bagiennego szczura -  proporcjonalne do wielkości kolce na plecach. Mimo swojej nazwy jego skóra ma raczej kolor szary, niżeli czarny i jest najcenniejszym trofeum ze wszystkich możliwych. Atakują podobnie jak ich słabsza odmiana. Jego uderzenie potrafi odrzucić atakującego na kilkanaście metrów do tyłu, nierzadko go zabijając.


Gady


2WiItFq.png

Jaszczur
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: pospolity


Olbrzymi, czworonożny gad. Z pozoru powolny, jednak podczas walki porusza się znacznie szybciej od niejednego człowieka. Jaszczur to bardzo wymagający przeciwnik w zwarciu, gdyż jest w stanie sprawnie unikać ciosów, poprzez gwałtowne odskoki w tył i na boki. Atakuje gryząc, co powodować może przeróżne infekcje. Żyje zazwyczaj w grupach liczących do pięciu osobników. Ciało jego pokryte jest żółtą, niemalże piaskową skórą, która jest bardzo twarda i elastyczna. Jaszczura określić można mianem eurybionta, gdyż można go spotkać praktycznie wszędzie. Zazwyczaj żywi się padliną, choć czasem zdarza mu się zapolować na mało wymagającego przeciwnika. 


pI2LSfK.png

Topielec
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: umiarkowany


Mięsożerny gad, idealnie przystosowany do życia w środowisku wodnym, toteż często można go spotkać w okolicach jezior, rzek, czy brzegu morza. Żywi się głównie padliną i rybami. Niekiedy poluje na inne, mniejsze zwierzęta, oraz gobliny. Kiedy głoduje, nie pogardzi nawet i ludzkim mięsem. Ma bardzo grubą skórę koloru żółto-zielonego, umięśnione kończyny zakończone ostrymi szponami, którymi atakują swoją ofiarę. Na lądzie poruszają się powoli i nie trudno jest od nich uciec. Są znacznie lepszymi pływakami. Zazwyczaj występują w niewielkich grupach liczących do czterech osobników, choć nierzadko spotkać można i samotnego osobnika. Istnieje wiele odmian tego pospolitego gada.


sd1DKIc.png

Zębacz
Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: umiarkowany


Stadny drapieżnik o szarym kolorze skóry. Nie posiada on przednich kończyn, lecz mimo to jest bardzo szybki i groźny. Jak sama nazwa wskazuje jego głównym atutem podczas ataku są ostre jak brzytwa zęby, którymi z łatwością może wgryźć się w ciało. W przeciwieństwie do większości zwierząt zębacz podkrada się do swojej ofiary nim ją zaatakuje. Zazwyczaj polują na ścierwojady, choć nie pogardzą padliną czy mniejszymi gryzoniami. Jego kuzynem jest brzytwiak, czy znacznie silniejszy smoczy zębacz.


uMvIthB.png

Kąsacz
Stopień zagrożenia: średni

Występowanie: rzadki


Jest to szybka i niebezpieczna bestia, dostrzegająca potencjalną ofiarę z bardzo dalekiej odległości. Chodzi na dwóch łapach podobnie jak ścierwojad. Atakuje gryząc swoimi ostrymi i długimi kłami. Jeden kąsacz nie sprawia aż tak dużego zagrożenia, lecz prawie nigdy nie atakuje samotnie. Całe stado jest zagrożeniem nawet dla doświadczonego myśliwego. Przy ich pyskach znajdują się metalowe obręcze, gdyż najprawdopodobniej służą orkom jako tropiciele zwierzyny, toteż nierzadko można je spotkać w ich towarzystwie.


3Of4d8c.png?2

Wąż błotny
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: umiarkowany


Jeden z największych  gadów, lubujących się w środowisku bagiennym. Dla szybkich myśliwych nie jest dużym zagrożeniem, gdyż jest bardzo powolny. Jego skóra pokryta jest lepkim śluzem. Atakuje zazwyczaj w stadach, za pomocą trzech ogromnych zębów jadowych, często powodując różne choroby. Wyjątkowo rosłe osobniki są w stanie jednym atakiem połknąć swoją ofiarę, a niezwykle żrący kwas żołądkowy tego zwierzęcia uniemożliwia przeżycie w jego cielsku.


SWTSdPQ.png

Brzytwiak
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: rzadki


Można go porównać do zwykłego zębacza, gdyż również jest drapieżnikiem stadnym, choć bardziej niebezpiecznym od swego kuzyna. Ma czerwony kolor oczu. W okolicach pyska zauważyć można ciemno zielone ubarwienie skóry, choć reszta ma kolor brązowy, którą zdobią liczne paski tego samego koloru, tylko że ciemniejsze. Posiada dwie silne, umięśnione kończyny, dzięki którym porusza się bardzo szybko i zwinnie. Jak sama nazwa wskazuje posiada bardzo ostre zęby, dzięki którym atakuje swoją ofiarę, często rozrywając ją na kawałki. Poluje zazwyczaj na mniejsze i słabsze zwierzęta typu ścierwojad. Nierzadko polują na ludzi, którzy wkroczą na ich terytorium łowieckie.


FryM6FA.png

Ognisty jaszczur
Stopień zagrożenia: wysoki
Występowanie: bardzo rzadki


Gad ten zwany jest przez niektórych także smoczym jaszczurem. Jest znacznie groźniejszą i rzadszą odmianą jaszczura, toteż często można ich spotkać w jednej grupie, liczącej nie więcej niż pięć osobników. Posiada czerwoną, wytrzymałą na ataki skórę. Porusza się na czterech łapach, zakończonych ostrymi szponami. Jego styl walki nie różni się zbytnio od jaszczura. Zamiast gryźć, po prostu dmucha na nas ognistym płomieniem, nierzadko podpalając swoją ofiarę. Przed walką zaleca się nałożyć na siebie pancerz o wysokiej odporności na ogień.


0PIF49s.png

Smoczy zębacz
Stopień zagrożenia: bardzo wysoki
Występowanie: bardzo rzadki

 

Wyjątkowo niebezpieczny mieszkaniec wyspy, choć występuje rzadko i raczej nie tworzy form stadnych - zazwyczaj egzystuje samotnie, to jego status zagrożenia w stosunku do innych stworzeń jest bardzo wysoki. Zwykło się przyjmować, że jest to zmutowana wariacja klasycznego zębacza, w której płynie smocza krew. Smoczy zębacz jest wyjątkowo szybki, atakuje z ogromną częstotliwością, gdy złapie ofiarę, szanse tejże na przeżycie lub wygranie walki spadają do minimum, dlatego koniecznością jest prowadzenie walki z dystansu. Siła nacisku szczęki, czyni go najniebezpieczniejszym z rodziny "zębaczy".

 


Insekty


beKBHN4.png

Krwiopijca
Stopień zagrożenia: niski
Występowanie: pospolity

 

Stworzenie latające, z nieciekawą aparycją, odwrotnie proporcjonalną do zagrożenia, które stwarza. Żyje w grupach liczących kilka stworzeń. Atakuje kolcem, umieszczonym w dole odwłoku. Jest w stanie przez większość czasu unosić się w powietrzu, rzadko osiada na gruncie. W zależności od miejsca wkłucia, do organizmu może wedrzeć się toksyna, która w większości przypadków nie kończy się śmiercią ofiary. Struktura krwiopijcy czyni go stworzeniem słabym i wrażliwym na atak, wystarczy jedynie opanować jego ruchliwość, którą wykazuje podczas walki. 

 

nKHgULb.png

Pełzacz

Stopień zagrożenia: średni

Występowanie: pospolity

 

Stworzenie o sporych rozmiarach, jak na rodzaj do którego należy. Społeczność pełzaczy charakteryzuje się drobną hierarchią i zauważalnym podziałem ról. Pełzacze egzystują w grupach od jednego do trzech osobników. Żyją pod ziemią, w jaskiniach, a uwarunkowane jest to lubowaniem się miejscami zaciemnionymi i wilgotnymi. Klasyczne pełzacze atakują swoimi przednimi kończynami, przypierając przeciwnika do ściany. Struktura ich ciał jest łatwa do naruszenia za pomocą broni białej, toteż sprawniejszy wojownik jest w stanie uporać się z grupą pełzaczy, zakładając że nie dopuści, by te go otoczyły. Z pełzaczy pozyskiwana jest wydzielina, która ma właściwości halucynogenne.
 

s8AoHPE.png

Pełzacz wojownik

Stopień zagrożenia: wysoki

Występowanie: rzadki

 

Krewny klasycznego pełzacza. Podobnie jak on, para sympatią w stosunku do miejsc spowitych mrokiem. Od zwykłego pełzacza różni go większy poziom stwarzanego przezeń zagrożenia. Wojownik, będący jedną z odmian pełzacza, ma pancerz utworzony z płytek rogowych umiejscowionych na całym ciele. Zadaje spore obrażenia, jest szybki i panuje nad charakterystyczną techniką walki. Dzięki ostrym zakończeniom kończyn jest w stanie przygwoździć ofiarę i zabić ją za pomocą żuwaczek lub przebijając ją na wylot. Hierarchicznie stoi wyżej niż klasyczne pełzacze, zatem często piastuje pozycję lidera, tym samym występując rzadziej niż jego mniej groźna odmiana. Jeden osobnik stanowi wyzwanie dla sprawnego wojownika. Rzadko spotykana grupa pełzaczy wojowników, to praktycznie śmiertelne zagrożenie dla sporej większości mieszkańców, nawet gdy nie działają w pojedynkę.


Ożywieńcy

 

LzF3UzM.png

Szkielet goblina

Stopień zagrożenia: średni

Występowanie: rzadki

 

Pozostałości po goblinoidach często są doskonałym materiałem treningowym dla początkujących nekromantów. W wyniku owych praktyk, powstaje słaby ożywieniec pod postacią szkieletu goblina. W porównaniu z żywymi goblinami jest od nich nieco wytrzymalszy, ale zarazem głupszy. Dla wprawnego wojownika nie jest on żadnym wyzwaniem.

 

wAe5Yth.png

Szkielet

Stopień zagrożenia: wysoki

Występowanie: rzadki

 

Chleb powszedni każdego nekromanty. Szkielety są powstałymi z martwych trupami ludzkimi, które już dawno temu zgniły, a ich mięso zostało wyżarte przez padlinożerców. Ich zdolności bojowe zależą od tego, kim powstały umarlak był za życia. Mistrzowie fechtunku, którzy zostali w ten sposób wskrzeszeni są niezwykle silnymi przeciwnikami, a ich pozbawione mięśni ciało stanowi ich dodatkowy atut, jako iż sam szkielet jest lekki i nie ogranicza ruchów.

 

uzEYazg.png

Chodzący trup

Stopień zagrożenia: wysoki

Występowanie: rzadki

 

Główną cechą charakterystyczną chodzących trupów jest ich niesamowita wytrzymałość. O ile są one niesamowicie powolne, a ich uderzenia nie wywierają dużej siły na atakowanym, przerażająca wytrwałość tych monstrów jest w stanie zadziwić nawet najodważniejszych. Odcięte kończyny, zmiażdżona głowa nie są w stanie powstrzymać tej kreatury, choć wiadomo, że ma ona słabą stronę zlokalizowaną gdzieś w swoim ciele. Nikt nie jest jednak w stanie jednoznacznie podać, gdzie owy ożywieniec ukrywa swój słaby punkt, co może świadczyć o tym, że u każdego umarlaka znajduje się on w innym miejscu.

 

D2H35R7.png

Szkielet mag

Stopień zagrożenia: bardzo wysoki

Występowanie: bardzo rzadki

 

Jeden z najgroźniejszych przedstawicieli nieumarłych. Przyjmuje również miano upiora, ze względu na wcześniejszy żywot jako ludzki mag. Oscylująca wokół niego moc magiczna, pozwala mu rzucać zaklęcia, nadawać żywot martwym, a także unosić się w powietrzu. Sprawuje pozycję dowódczą, co można wywnioskować po zachowaniu innych nieumarłych względem maga. Jego magiczna energia objawia się w zaklęciach ze szkoły magii lodu oraz przywoływania.


 

Konstrukty magiczne
 

d297DpS.png

Kamienny golem

Stopień zagrożenia: wysoki

Występowanie: rzadki

 

Najbardziej klasyczna z odmian golemów występujących na wyspie. Istota, której byt fundamentowany jest magią, a konkretnie w przypadku kamiennego golema, magia ta nadaje życie przez formowanie głazów, nadawanie im kształtów i wtłaczanie weń magicznej energii. Golem powstały z kamienia walczy wręcz, a ciosy przezeń zadawane są w stanie odrzucać oponentów w powietrze. Można go pokonać rozbijając jego struktury za pomocą broni obuchowej. Broń dystansowa nie spełnia swojej roli w walce z tym rodzajem golema. Golemy posiadają w swym wnętrzu serca, które są odpowiedzialne za ich funkcje życiowe.

 

 

gRME5qZ.png

Bagienny golem

Stopień zagrożenia: wysoki

Występowanie: rzadki

 

Jego nazwa wskazuje na to, że powstał w wyniku użycia magicznej energii na terenie bagnistym. Jest odwzorowaniem żywiołu ziemi. Właściwie jest zlepkiem różnego rodzaju fauny i flory rosnącej na bagnach, opartej na konstrukcji z drzewa. Dysponuje podobnymi umiejętnościami walki co jego klasyczny pierwowzór. Jest jednak nieco bardziej wytrzymały, a dodatkowo przewagę zapewnia mu jego aparycja, która służy mu za kamuflaż. Walkę prowadzi w zwarciu przy użyciu swoich "kończyn".

 

kfgl30L.png

Ognisty golem

Stopień zagrożenia: bardzo wysoki
Występowanie: rzadki

 

Zaawansowana forma golema, utożsamiana z żywiołem ognia. Twór magiczny, który jest "żywym ogniem", jego materia to zastygająca magma. Rozgraniczenie w stosunku do innych golemów stanowi forma walki. Ogniste golemy nie dość, że są istotami magicznymi, to potrafią zamkniętą w nich energię wykorzystywać do rzucania zaklęć z zakresu magii ognia. Atakują również w zwarciu - jest to niezwykle niebezpieczne, bowiem samo przebywanie z nimi na krótkim dystansie, z uwagi na wysoką temperaturę emitowaną przez golema, jak i również możliwość spowodowania zapłonu, poparzenia, tworzy zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego. Najbardziej wydajne staje się zastosowanie zaklęć z zakresu magii lodu, a w dalszej kolejności zastosowanie broni dystansowej. Można wydobyć z niego ogniste serce.

 

tg3yeEl.png

Lodowy golem

Stopień zagrożenia: bardzo wysoki
Występowanie: rzadki

 

Przeciwieństwo ognistego golema, podobny, a nawet większy poziom zaawansowania i stanowionego zagrożenia. Utożsamiany jest z żywiołem wody, bowiem jego skonstruowany z twardych brył lodu. Analogicznie do ognistego golema, walczy z dystansu, wykorzystując zaklętą w nim magię do rzucania zaklęć. Potrafi zamrozić przeciwnika, rozbijając go następnie ciosami. Zauważalne umiejętności przywódcze, nierzadko czynią lodowe golemy wodzami innych istot magicznych. Właściwie jeden atak w formie magicznej prowadzi do unieruchomienia przeciwnika i w ostateczności do jego śmierci. Lodowy golem charakteryzuje się ogromnie niską odpornością na magię ognia, co czyni go mocnym w ofensywie, a słabym w defensywie, o ile ma do czynienia z kimś, kto jest w stanie rzucać zaklęcia, albo ma pod ręką inne źródło ognia. Zastosowanie w walce znajduje również broń dystansowa, ale jej efekty rzadko bywają zadowalające. Można wydobyć z niego lodowe serce.

 

beSdXhO.png

Ognik

Stopień zagrożenia: średni
Występowanie: rzadki

 

Ogniki są istotami bezcielesnymi, ukazującymi się w formie lewitującej energii magicznej, przyjmującej postać nierzadko kuli niebieskawego światła. Stworzenia te są w całości stworzone z many i jest to jedyny czynnik utrzymujący je w naszym świecie. Ogniki z natury są bardzo wrażliwe na otaczającą ich magię. Anomalie magiczne w ich, nawet dalekim, otoczeniu działają na nie druzgocząco, zmieniając niemal całkowicie ich zachowanie, co wprawia je w stan obłędu.

 

Demony

 

pea8gog.png

Demon
Stopień zagrożenia: bardzo wysoki
Występowanie: mityczny

 

Demony stanowią trzon wymiaru Beliara, jednakże naturalnie nie występują w naszym wymiarze. Owe demoniczne stworzenia są przywoływane przez wyznających mrocznego boga magów do naszego świata na zasadzie kontraktów. W normalnych okolicznościach, demon powraca do wymiaru, z którego został zabrany tylko wtedy, gdy zostanie pokonany, bądź gdy kontrakt w wyniku którego został przyzwany zostanie wypełniony. Istoty te są w stanie pozostać w naszym wymiarze, jeśli mag je przywołujący nie zdołał wypełnić wszystkich kruczków w swym kontrakcie. Przyzwane demony przyjmują fizyczną postać potwora bez dolnych kończyn, lecz ze skrzydłami, które są w stanie unieść ich ciało. Podczas walki kreatury te mają tendencje do wzmacniania swoich uderzeń magią ognia.

 

hAKvPnD.png

Książę demonów
Stopień zagrożenia: śmiertelny
Występowanie: legendarny

 

Książę demonów są to zazwyczaj bardzo potężny demon, którego moc jest w stanie zmienić krajobraz na zawsze. W odróżnieniu od zwykłego demona, ich głowa jest podłużna, przypominająca gada, a skrzydła większe i masywniejsze. Na całe szczęście, szansa na ich spotkanie jest niemalże zerowa, jednakże napotkanie ich gwarantuje śmierć. Do pokonania jednego księcia demonów niekiedy trzeba całego garnizonu.

 

 

  • Like 5
  • Thanks 1

Podziel się tym postem


Link to post
Share on other sites
Gość
Ten temat jest teraz zamknięty dla dalszych odpowiedzi.

×
×
  • Dodaj nową pozycję...